روزگاری گمان بالیدنم بود

امید زندگانی ام " امید "



روزگاری
گمان بالیدنم بود
چونان درختی تناور
سر به آسمان‌سای
...
اینک در خویش که می‌نگرم
تنها
نهالی می‌بینم
که به شباب خویشتن
پژمرده ام
خشکیده ام
و دارم ذره ذره می‌پوسم.

آمار وبلاگ

کاربران آنلاین :
بازديدها :

---

طراح